poemtopia

01.02.2010 ေန႕တည္းက ဆိုင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ဆိုင္ ျပင္ေနတာ မနက္ျဖန္ ျပန္ဖြင့္မယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေတာ့ လူေရာ စိတ္ေရာ အရမ္းပင္ပန္းေနတယ္။

လုပ္ခ်င္ေနတာက

(၁) ငေပါေဂဟာက အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ 12.02.2010 မွာ မိဘမဲ့ ေဂဟာနဲ႔ တျခား လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ အလႈေတြ လုပ္ဖို႕ အစီစဥ္ဆြဲေနရတယ္။ ညဖက္ အိပ္ေတာ့မွ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနရတယ္။

(၂) MMgenius က  အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ ပညာဒါန ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကြန္ျပဴတာ သင္တဲ့ ဆရာ အျဖစ္ ဝင္ကူညီ ေပးခ်င္တယ္။

(၃) ငေပါေဂဟာနဲ႔ MMgenius ကုိ ေပါင္းစည္းၿပီး လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ခ်င္တယ္။ အေပၚက အစီစဥ္လိုမ်ိဳးေပါ့။

ေလာေလာဆယ္ စဥ္းစားလို႕ရတာကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ . . . . ကြန္အေျခအေနရယ္ မီးမလာတာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ စဥ္းစားရတာ ေရးလိုက္တာ

ဆက္သြယ္လိုလွ်င္ – ဖိုးဂ်ယ္

jeljel.lay@gmail.com ႏွင့္ 095026506

လတ္တေလာ စိတ္ထဲမွာ ေရးခ်င္ေနတာ ခ်ေရးလိုက္တယ္ဗ်ာ း)

အရမ္းလိုခ်င္ေနတာ professinoal camera တလံုးပါ။ ဝယ္ႏိုင္ဖို႕ေတာ့ ၾကာဦးမည္။ း)

Gucci Belt ေလး လိုခ်င္ေနေသးတယ္ ဗ်ာ ဒါေလးကေတာ့ ဝယ္ဖုိ႕ ပိုက္ဆံ ရွိေနေပမဲ့ လိုခ်င္တဲ့ Design မရေသးေတာ့ း)

ေနာက္တခုက မရွိမျဖစ္ Music အတြက္ Ipod Touch တလံုးလဲ လိုခ်င္ေနေသးတယ္။ ဒါလဲ ဝယ္ႏိုင္ဖို႕ ၾကာဦးမယ္။

စပ်က္ဆီးျခင္းကုိ ဘယ္သူမွ မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူး။

ငါ့ ဖုန္းေလး သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
အေလ်ာ္ မေတာင္းဘူး . . . .

Memory card ေလး ငါ့ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
ပံုေတြ တစ္ပံုမွ မရလိုက္ဘူး . . .

MP3 ေလး ဘာျဖစ္မွန္း မသိပဲ ပ်က္သြားျပန္တယ္ . . . .
ငါ ဘာမွ မလုပ္မိဘူး . . . .

ငါ့ အလြမ္းေတြလဲ သူ(မ) မသိပဲ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
လြမ္းေနေၾကာင္း သူ(မ)ကုိ မေျပာမိဘူး . . .

ငါ့ ဘေလာ့ေလးလဲ သူတို႕ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
ဆက္လုပ္ရန္ ခက္ခဲလို႕ . . . .

ငါ့ အေတြးေတြ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ မရလို႕ . . . .

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခင္မင္မႈေတြ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
အားလပ္ခ်ိန္ ေကာင္းေကာင္းမရပဲ ေတြ႕ဆုံဖို႕ ခက္ခဲလို႕ . . . .

က်ေတာ္နဲ႔ သူ(မ) အခ်စ္ေတြ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
က်ေတာ့္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ . . . .

ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးမႈ ပ်က္စီးသြားတယ္ . . . .
အြန္လိုင္းမွာ ဂိမ္းေဆာ့ေနလို႕ . . . .

အခု တင္တဲ့ ပံုေတြက သူငယ္ခ်င္း ကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ေပးထားတာပါ။

၉ ရက္ေန႕ မနက္ ရိုက္ထားတာပါ။

ဒါကေတာ့ ၈ ရက္ေန႔ ေရတံခြန္ သြားေတာ့ ရိုက္ထားတာပါ။

ဒီ ပိုစ့္ေလးကုိ ေဝဖန္ေပးပါဦး။

ေရတံခြန္က အျပန္ ပင္ပန္းလို႕ စားစရာေတြ ရွိေပမဲ့ ေရက အဓိက လိုအပ္တာပါ။

ဒီေန႕ ည 7 နာရီတြင္ က်ိဳက္ထီးရိုးကုိ သြားပါမည္။ 10 ေန႕မွ ျပန္ေရာက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း Blog ႏွင့္ 3 ရက္ခန္႕ ျပတ္ေတာက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္ ဒူ ေဝ ေဝ . . . .

ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကဗ်ာမ်ား ပါလိမ့္မည္ဟု ယူဆရ၏။

http://www.dhammaweb.net မွ ပံုမ်ားကုိ ကူးယူေဖၚ ျပသည္။

Barcamp ဆိုတာဘာလည္း?
သမရိုးက်ေဆြးေႏြးပဲြပံုစံေတြက ေနခြဲထုတ္ျပီး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ဘယ္သူမဆို ပါဝင္ဆင္ႏႊဲနိုင္တဲ့ နည္းပညာ
ဖလွယ္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ Web 2.0 ေခတ္မွာ လူေတြ လက္ခံလာတဲ့
ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ျခင္း Collaboration and Knowledge Sharing ဆိုတာကို
အေျခခံျပီး လူတစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ၾကား၊ ပညာရွင္ ဟုတ္သူနဲ့
မဟုတ္သူေတြၾကား အသိပညာ ကြာျခားခ်က္ကို က်ဉ္းေျမာင္းလာေအာင္
လုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ Community Activity တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းက
ေျပာဆိုေနတာကို က်န္တဲ့သူေတြက နားေထာင္ေနရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္သိတဲ့
ကိုယ္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို ကိုယ့္အေနနဲ့လည္း
ဖြင့္ဟေျပာဆိုနိုင္တာမို႔ လူအမ်ားၾကီးနဲ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံနိုင္ခြင့္ကိုလည္း
ရရွိေစမွာပါ။
ဘယ္သူေတြလာၾကမလည္း၊ ပါၾကမလည္း?

ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ နည္းပညာကၽြမ္းက်င္သူေတြ ၊ ဝါသနာရွင္ေတြ အားလံုးစုၾကမွာဆိုေတာ့ သင္လည္းပဲ လက္လြတ္မခံသင့္ပါဘူး။

ဘယ္ေတာ့လည္း ဘယ္မွာလည္း ?

MICT Park ၂၃ နဲ႔ ၂၄ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၀

အခ်ိန္- နံနက္ ၉ နာရီ မွ ညေန ၅ နာရီ

ဘယ္မွာစာရင္းေပးရမလည္း?

ဒီေနရာမွာ စာရင္းေပးဖို႔လိုပါတယ္။ လာတဲ့သူေတြကို နည္းပညာနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေဝဦးမွာဆိုေတာ့ စာရင္းေပးဖို႔မေမ့နဲ႔ေနာ္။ စာရင္းေပးဖုိ႕

Barcamp ကိုဘာေတြယူလာရမလည္း?
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း နည္းပညာအသစ္ေတြ ကိုယ့္ရဲ႕ပစၥည္းအသစ္ေတြကို ဝင္ေရာက္ မွွ်ေဝႏိုင္မွာမို႔ ယူလာၾကဖို႔မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မၾကံဳဖူးတဲ့ Internet Connection ေပးထားမွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ wireless device ေတြအကုန္ယူလာလို႔ရပါမယ္။ Power အတြက္စိတ္ခ်ရေအာင္ power plug ေလးေတြလည္း သယ္လာႏိုင္ပါတယ္။

http://www.barcampyangon.org က ကူးယူေဖၚျပသည္။

သကၠရဇ္ (2010) ျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳဴးေၾကာင့္ ကြဲကြာ ေဝးလြင့္ေနတဲ့
ခ်စ္သူေတြကုိ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးခြင့္ ေပးမယ္ဆိုရင္
လူဆိုတာ အမွားနဲ႔ မကင္းတာျဖစ္လို႕
မင္းအမွားနဲ႔ ငါ့ အမွားကုိ ေခ်ဖ်က္
တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဒူးမေထာက္ပဲ
နားလည္မႈနဲ႔ လက္တြဲၾကပါဆို . . . .
(နားလည္မႈ႕ လြဲေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြအတြက္ . . . . )

သကၠရဇ္ (2010) ျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္
အေဝးတေနရာဆီ ခြဲခြာေနရတဲ့ ခ်စ္သူေတြကုိ
ေခတၱမွ် ေတြ႕ဆံုခြင့္ ေပးမယ္ဆိုရင္ အလြမ္းေၾကာင့္
က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကုိ သိမ္းဆည္းၿပီး
ၾကည့္ႏူးမႈ အျပည့္နဲ႔ ၿပံဳးေပ်ာ္ရင္း
ရင္ခုန္စရာ အနာဂတ္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ကာ
ေရပက္မဝင္ ေျပာၾကပါဆို . . . .
(အေဝး တေနရာဆီ ေရာက္ေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြ အတြက္ . . . . )

သကၠရဇ္ (2010) ျပည့္တဲ့ ေန႕မွာ
တေယာက္လက္ တေယာက္တြဲရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည့္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့
မိသားစု ဘဝေလးကုိ ဖန္တီးဖို႕ အားမာန္
အျပည့္န႕ဲ ႀကိဳးစားမဲ့ အေၾကာင္း
တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ႏွိမ့္သိမ့္ အားေပးရင္း
တီးတိုး တိုင္ပင္ ၾကမယ္ . . . .
(ဘဝခ်င္း နီးကပ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြ အတြက္ . . . . )

သကၠရဇ္ (2010) ျပည့္တဲ့ ႏွစ္သစ္မွာစိတ္သစ္ လူသစ္ အခ်စ္သစ္နဲ႔
ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္ေးပးပါတယ္ . . . .
(ခ်စ္သူ မရွိေသးတဲ့ သူေတြ အတြက္ . . . .)

အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ . . . .

ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မွာ အငယ္ဆံုးပါ။ အစ္ကုိ ၂ ေယာက္ရွိပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက စီမံကိန္းနဲ႔ ကေလးယူေတာ့ တေယာက္ကုိ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ကြာတယ္။ း) ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းတက္ေတာ့ အကုိေတြက ၄ နဲ႔ ၈ တန္းေလာက္ ေရာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ကေလးဆိုၿပီး သူတို႕က ထားထားခဲ့ေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားလိုျဖစ္ေနတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကလဲ စီးပြားေရး လုပ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ က်ဴရွင္ထားတယ္။ ေႏြရာသီဆိုလဲ မေဆာ့ရဘူး။ ေႏြရာသီ သင္တန္း တက္ရတယ္။ ကေလးဘဝဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ပါဘူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္း 7 တန္းတက္မဲ့ ၁ ႏွစ္ပဲ ေဆာ့ရတယ္ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ေႏြရာသီမွာ က်ဴရွင္ မတက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာပဲေနၿပီး ေဆာ့ရင္းက်န္ခဲ့ရတယ္။ သားေရကြင္း၊ ေဂၚလီ၊ အရုပ္ေတြကုိ ကေလးေတြဆီက ပုိက္ဆံ ေပးဝယ္ၿပီး ေဆာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ကေလးေတြက လိုလိုခ်င္ခ်င္ပဲ ေဆာ့တိုင္း ရႈံးေတာ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ အရုပ္တို႕ ေဂၚလီတို႕ ျပန္ဝယ္တာကိုး မွတ္မွတ္ ရရ တေန႕ ေဘာလံုးကန္တာ ကၽြန္ေတာ္က မကန္တတ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့ ဂိုးသမားေပါ့။ ေဆာ့ေနရင္း တဖက္အသင္းက ကန္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးက ေရေျမာင္းထဲ က်သြားတာနဲ႔ သြားေကာက္ေရာ အဲ့မွာ  ေရေျမာင္းထဲက ငုတ္စူးပါလိမ့္ေရာ ဒဏ္ရာေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ ဒါကုိ ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ အိမ္ျပန္ ပတ္တီးစည္းၿပီး ဂိုးဖမ္းေသးတယ္ ေနာက္ဆံုး မခံႏိုင္ေတာ့ မကန္ရရင္ ဒိုင္ေတာ့ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အတင္း သူတို႕ မၿပီးမခ်င္း ေပေတကာ ဒိုင္လုပ္တယ္။ အက်ိဳးရလဒ္က ေနာက္ေန႕ အနာရင္းၿပီး ဖ်ားတာပါပဲ။ ေမးခိုင္ပိုး မဝင္တာ ကံေကာင္းတယ္။

တေန႕ အိမ္ေစာင့္ကာ အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွာ ေဆာ့ၾကတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ ၿခံနဲ႔ ဝန္း ကၽြန္းေျခတံ ေျခအိမ္ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း သီးႏွံပင္ေတြကလဲ မာကလာပင္၊ သရက္ပင္၊ ေဂြးပင္၊ အစံုရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေလးေတြ စိတ္ႀကိဳက္ေပါ့။ ေဆာ့ေနရင္း ႀကံႀကံ ဖန္ဖန္ အေတြးတခုရလာတယ္။ အေမက မႏၱေလးက ျပန္လာခါစဆိုေတာ့ စေလ ဆီးထုပ္ေတြ ဝယ္လာတယ္။ အေမက ကုန္သည္ဆိုေတာ့ ခရီးက ျပန္လာတိုင္း မုန္႕ ဝယ္လာတတ္တယ္။ မုန္႕ကလဲ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ပဲ စိတ္ႀကိဳက္ စားတာကုိး ဒီေတာ့ စေလ ဆီးထုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ ေျပာမဲ့ သူ မရွိဘူးေလ။ အေတြးကေတာ့ ငရုတ္သီးစားၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပမယ္ ဆုကေတာ့ စေလဆီးထုပ္ေတြေပါ့။  ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေတြးတတ္တယ္ေနာ္ (ေနာက္ အဖြဲ႕လိုက္ ခရီးထြက္မယ္ ေဆာ့ဖို႕ ဂိမ္း စဥ္းစားမရဘူးဆို လွမ္းေမးပါ။ ) ကေလးဗိုလ္ေတြက ရင္ေကာ့ၿပီး သူၿပိဳင္မယ္ ငါၿပိဳင္မယ္ေပါ့ ဆုက ဘာမွ မဟုတ္ေပမဲ့ မၿပိဳင္တဲ့ ကေလးေတြ အထင္ႀကီးတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္တာ ခံခ်င္ၾကတာကိုး ကေလး သဘာဝဆိုေတာ့ ပူမွာ စပ္မွာထပ္ ဟီးရိုးမျဖစ္မွာ ပုိေၾကာက္တယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပူလို႕ စပ္လို႕ ေရေျပးေသာက္တဲ့ သူကေသာက္ ဆီးထုပ္ စားတဲ့ သူက စားနဲ႔ ပြက္ေလာ ရိုက္ကုန္တယ္

ကုိအိမ္တဂ္တဲ့ ကေလးဘဝပါ။ ဆက္တဂ္ခ်င္တာက ကုိZOX

ကၽြန္ေတာ္က စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္း သြားတက္ေတာ့ အိမ္ကို မလြမ္းဘူးဗ်။ ၿပီးေတာ့ လြမ္းစရာ ခ်စ္သူလဲ မက်န္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အတၱ အရမ္းႀကီးၿပီး တကုိယ္ေကာင္းဆန္ေတာ့ အေဖႏွင့္ အေမကုိ လြမ္းေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္းသြား မတက္ခင္တည္းက အိမ္က ထြက္ခ်င္ေနတဲ ေကာင္ဆုိေတာ့ အိမ္ကုိ မလြမ္းတာ မထူးဆန္းပါဘူး။ မနက္ အိပ္ယာထ ေက်ာင္းသြားတယ္။ ဘာမွ ေထြေထြ ထူးထူးလဲ လုပ္စရာ မလိုဘူးေလ။ မုန္႕ဖိုးလိုရင္ အကုိက ေပးတယ္။ ေက်ာင္းလခဆိုလဲ အိမ္ကို လွမ္းမွာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီမွာတင္ စာထက္ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ား ရွာၿပီး အိမ္ကုိ ျပန္ပို႕ခ်င္လာတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေပမဲ့ ကိုယ့္သံုးတာနဲ႔ ေက်ာင္းသြားရင္ ထမင္းစား အေအးေသာက္ လမ္းစရိတ္ေတြေလာက္ပဲရတယ္ အိမ္ကေတာ့ ျပန္မမွာရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဘဝအေၾကာင္း လူေတြ အေၾကာင္းသိရင္းကေန မိဘကုိ လြမ္းလာတယ္။  အေဖနဲ႔ အေမကလဲ တပတ္ တရက္ေလာက္ အြန္လိုင္းကုိ တက္ၿပီး စကားလာေျပာျဖစ္တယ္။ အိမ္အေၾကာင္း စီးပြားေရး အေၾကာင္းေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ကေန ဒီလိုအၾကာႀကီး မခဲြဘူးဖူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္က မလြမ္းေပမဲ့ အေမက လြမ္းေနၿပီေလ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွာ အိမ္ကို စလြမ္းတာလဲဆိုေတာ့ တေန႕ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး East Coast ကမ္းေျခကို ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကတယ္။ စားၾက ေသာက္ၾက ေဆာ့ၾကေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ပင္ပန္းေတာ့ မားလံုး နားနားေနေန ေနရင္း အိပ္တဲ့ လူက အိပ္၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အတြဲကေလွ်ာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ ဖုန္းကုိ ဖြင့္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္တယ္။ သီခ်င္းဆိုလို႕ အေမနဲ႔ ရြာကုိ လြမ္းတယ္ ဘာညာ တိုက္တိုက္ ဆိုက္ဆိုက္ သီခ်င္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဖုန္း ကိုင္မိေတာ့မွ အိမ္ကုိ သြားသတိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘာလုပ္ေနလဲလို႕ အကုိႀကီးလဲ စိတ္မပူဘူူး။ အကိုလတ္လဲ စိတ္မပူဘူး။ အိမ္ျပန္အိပ္လား။ မအိပ္လားလဲ စိတ္ပူမဲ့ လူမရွိဘူး။ အခုခ်ိန္ ေသရင္ေတာင္ သိမဲ့ လူမရွိဘူဆိုၿပီး ဝမ္းနည္းလာတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆို ညဖက္ ၉ နာရီေက်ာ္ရင္ေတာင္ အေမက ဖုန္းဆက္ၿပီး ပူညံပူညံ လုပ္ေနတတ္တာေလ ျပန္မလာေသးဘူးလား။ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုၿပီး အၿမဲ အဆူခံေနရလို႕ စိတ္ညစ္ေနတာေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ျပန္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးရလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာလဲ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔ အေမပဲ ရွိတာေလ သား ၃ေယာက္လံုးက ဒီေရာက္ေနေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အနားမွာ ရွိသင့္တယ္ဆိုၿပီး ျပန္ဖို႕ ေျပာတယ္။ ပထမက မျပန္လာ ေက်ာင္းပဲ ဆက္တက္ဆုိၿပီးေျပာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တလေလာက္ ၾကာေတာ့ ထပ္ေျပာၾကည့္ေတာ့ အေဖက ျပန္လာခ်င္ ျပန္လာဆိုတာနဲ႔ ျပန္လာျဖစ္သြားတယ္။

အခုေတာ့ ငါဆိုတဲ့ ေကာင္က အိမ္မွာေနရင္း

အိမ္ကို လြမ္းေနရတဲ့ ေကာင္ပါကြာ။

အိမ္ဆိုတာထက္ ေႏြးေထြးတဲ့

မိသားစု ဘဝဆို ပုိမွန္လိမ့္မယ္။

ကိုzox တဂ္ထားတဲ့ အိမ္လြမ္းသူေလးပါ။